Hannelore/Provolore
Voluit, ook als het schuurt.
Of
Leven, Leiderschap en Eigenzinnig kiezen
fragmenten van Hannelore’s verhaal.
Iets met Geel.
Met mooie woorden en een randje.
Met richting,
ook als het niet recht loopt.
Iets met een eigen pad.
Met vragen die niet snel weggaan.
Met gevoeligheid.
En beweging.
Iets met een diep vertrouwen
in de veerkracht van mensen.
Iets met vallen en opstaan.
En toch weer verder.
Met: ik wil het zelf ontdekken.
Iets met verlangen.
En soms niet weten hoe.
Iets met snelheid
en in het moment zijn.
Met vertragen.
Met gronden.
Iets met kinderen.
Klein en groot.
Stil en levendig.
Gedurfd. Anders.
Eigen.
Iets met groeien en leven.
Durven en doen.
Met tevredenheid en acceptatie.
Met samen en alleen.
Met eenzaamheid en gedragenheid.
Iets met hier.
en met Nederland.
Iets met zingen.
En fonkeling in de ogen.
Met uitdaging en eigenaarschap.
Autonomie.
(Opnieuw.)
Iets met spreken.
En zwijgen.
Iets met een grote madam
in een klein lijf.
Met Durven groeien.
Stap voor stap.
Iets met Goesting.
Met levenskracht.
En dansen.
Iets met durf.
En plaats innemen.
Iets met leiderschap.
Met dieven in de tomatenplant.
Iets met wijze mensen.
Baanbrekers.
Wroeters, hoogvliegers,
dwarsliggers en scheefzitters.
Iets met weten wat je wil.
Geduldig en moedig zijn.
Volhardend en betrouwbaar werken.
Iets met weten
wat ik waard ben.
Iets met een koppige steenbok.
Iets met onderzoeken,
luisteren,
bekrachtigen.
Iets met
het grotere in mezelf én de ander
naar boven halen.
Iets met leven.
Voluit.
En dat provocatieve dan?
De gele stoel in mijn leven
Na een dag provocatief werken onder begeleiding van Lisanne had deze wonderkrachtige coach/psychologe door dat ik nog wat extra kon gebruiken.
Ze nodigde me uit om na te blijven voor een 1-op-1 sessie.
Ik nam de uitnodiging dankbaar aan. Maar eerlijk? Ook vanuit een gevoel van hopeloosheid en onmacht.
WIHP (Wat Is Het Probleem?)
"Wel... ik wil zo graag schitteren. Krachtig in het leven staan. Mijn kunnen delen. Ten dienste staan van..."
De gele stoel stond iets verderop in de ruimte. Lisanne en ik zaten op een andere bank.
Voor mij belichaamde die stoel het moment waarop ik straal.
'Waar wacht je op? Ga er maar in zitten!'
Ik nam mijn moed bij elkaar. (Achteraf gezien was dit nog helemaal niets),
en ik stond op om in de gele stoel te gaan zitten.
Op datzelfde moment staat Lisanne ook op.
En nog voor ik het echt besef, zit zij in de gele stoel. De stoel waar ik zo graag in wil zitten.
'Als jij vindt dat je het recht hebt om hier te zitten... jaag me er dan maar uit. Ik kan je wel vertellen dat ik hier erg goed zit, en dat deze plek me prima bevalt.' (Dixit Lisanne)
Daar stond ik.
Verbouwereerd. Verrast. Uitgedaagd. Verlegen.
Hoe zeer wil ik stralen?
Ik voel de vastberadenheid groeien in mijn lijf.
JA! IK WIL IN DIE STOEL!
Alleen... willen is niet genoeg.
Om er te geraken, moest ik mijn kracht uit het diepste van mijn tenen halen.
Lisanne simpelweg of stellig vragen om op te staan? Onvoldoende. Dan bleef ze zitten.
En toen... begon de kracht te stromen.
Zelfvertrouwen. Boosheid. Ongeduld. Urgentie.
Ik schreeuwde Lisanne uit de stoel met een oerkreet – dezelfde oerkracht die ik kende van mijn bevallingen.
Pas toen ze het écht voelde, ging ze aan de kant.
De stoel... was van mij.
Ik plofte erin.
Diepe uitademing. Ontlading.
Ik had het gekund.
Het was me gelukt.
Ik had mijn plek opgeëist en ingenomen.
'Ik zal je wat verklappen: de tweede keer is nog moeilijker!'
En daar gingen we opnieuw.
Dit keer beter voorbereid, maar de uitdaging was er niet minder om.
Twee keer die dag nam ik mijn plek. Twee keer.
Ik was doodmoe. Helemaal uitgeput.
En toen kwam de nasleep... die volle, intense nasleep.
Terugkijkend, jaren later, voel ik twee dingen tegelijk.
Confronterend: ik besef dat ik nog steeds vaak anderen in die stoel laat zitten. Zelfs als ik er zelf zou willen zijn.
Aansterkend: ik heb ervaren dat ik het wél kan. En dankzij die ervaring herken ik de momenten die er echt toe doen. De momenten waarop ik de kracht uit mijn tenen haal.
Lukt dat altijd? Nee, helemaal niet.
Lukt het steeds beter? Absoluut.
En hierin mag ik mild zijn voor mezelf.
Rome is ook niet op één dag gebouwd.
De momenten van schittering die er al zijn... daar mag ik elke keer weer intens van genieten.
En weet je wat helemaal leuk is: Lisanne gaf me haar gele stoel cadeau, ruim een jaar na die bewuste sessie.
Onder één voorwaarde: dat ik de stoel zou gaan gebruiken!
Zo komt het, dat ik als Provolore werk met en in een rond deze ene gele stoel.
en heb ik mezelf toegelaten om nu helemaal te gaan spelen…
Als Provolore bied ik een veilig én prikkelend kader aan om jouw struikelblokken te ontdekken én je aan te spreken in je kracht om die hordes te nemen. Jullie, dat zijn dat zijn gedurfde zoekers, iets of wat ongeduldig. Klaar nu met wat niet werkt. Want inderdaad, de urgentie moet groot genoeg zijn.
Cliënten vertellen me dat ik dit op een gedreven en betrokken manier doe, vanuit optimisme en met scherpzinnigheid.
Ook hoor ik steeds meer dat dat provocatieve echt bij me past. En dat voel ik. En dat voel jij, hier bij mij!
Uniek
Geen twee wegen/trajecten zijn dezelfde: wat jou doet terugdeinzen, kan voor mij peanuts zijn en omgekeerd. Dit maakt elk traject opnieuw uniek, interessant én leerrijk.
Je doet het zelf, maar niet alleen